Af KB fólum

Þráinn Bertelsson lagði undir sig síðu í laugardags fréttablaðinu þar sem hann var með hugleiðingar um liðna viku, dag fyrir dag.  Á þriðjudag fór „hamingjuvísitala“ hans niður fyrir „alkul“, að eigin sögn, þegar hann heyrði fréttina af kaupréttarsamningum KB banka manna. Hann söng víst „ræningjar oss vilja ráðast á“ á háa C-inu af þessu tilefni.

Þráinn er nú ekki fyrsti maðurinn sem ég hef heyrt óskapast yfir þessum hvalreka þeirra KB stjórnenda. Ætli það sé hin magnaða réttlætiskennd sem veki upp svona sterkar tilfinningar, jafnvel vanlíðan?

Af hverju ætti fólki ekki að standa á sama hvernig bankamenn vilja skipta sínum gróða? Eru það ekki bara ónefndir hlutahafar í KB banka sem nú fá eitthvað minna í sinn vasa? Ég skil allavega ekki hvernig það á að geta haft nokkur áhrif á líf Þráins Bert. Ja, nema auðvitað sem nemur því alkuli í hamingju sem fréttirnar komu til leiðar.  

Að fjargviðrast yfir þessum hlutabréfagróða þykir mér eiginlega vandræðalega afhjúpandi fyrir þann sem það gerir.

Ég þekki nefnilega þá tilfinningu að fá í mig ónot  þegar ég heyri um velgengni annara. Sú tilfinning heitir öfundsýki á mínum heimaslóðum. Ég held því ekki fram að ég sé laus við hana, en ég reyni að vinna markvisst á móti henni, enda er hún partur þess hluta sjálfs míns sem ég vil minnst með hafa. Hún gerir engum gagn, en mér sjálfum mikið ógagn. Hún getur jafnvel komið hamingjuvísitölu minni niður fyrir alkul þegar verst lætur.

Ég þekki líka þá dillu að halda að ótæpilegt magn peninga geti fært mér hamingju. Þetta er hin hliðin á lesti peningalegrar óreglu, en eflaust af sömu rótum sprottin.

Þessvegna fæ ég smá sting í meðvirknina þegar fólk flaggar þessum kenndum á opinberum vettvangi.  Ég tala nú ekki um þegar þeim er pakkað í umbúðir yfirlætislegra dóma um rán og siðspillingu.

Svolítið eins og tilfinningin þegar Leoncie hellir úr skálum reiði sinnar fyrir alþjóð; svona: „æi, ekki vera að þessu“ tilfinning.

…