Gullnar kindur og Gunnar G. Schram

Eitthvað yfirvald ætlar að fara að leggja fyrir mig próf í hinum merku fræðum stjórnskipunarréttar á mánudaginn. Þetta er það eina leiðinlega við að vera í skóla, hin illræmdu próf. Það er reyndar annað sem er jafnvel enn leiðinlegra við skóla en próf, þ.e.a.s. félagslífið. Það er hinsvegar eitthvað sem maður getur sleppt, ólíkt prófunum.

Nei, annars var ég bara að grínast. Próf eru ekkert leiðinleg.

Sem lið í prófundirbúningnum ákvað ég að skella mér á Gullkindina 2005. Þar voru veitt „verðlaun“ fyrir versta og leiðinlegasta menningarefni ársins. Efnisflokkar voru af ýmsum toga, s.s. sjónvarpþættir, kvikmyndir, plötur o.þ.h.. Fjölmiðla óbermið Eiríkur Jónsson hlaut sérstök heiðursverðlaun. Sem þýðir væntanlega að hann var, að mati þeirra sem héldu hátíðina, nokkurskonar samnefnari alls þess sem talist getur vont og leiðinlegt þegar kemur að menningu. Hann var á staðnum og veitti kindinni viðtöku. Hann hélt stuttu tölu, þar sem hann sagðist líta á útnefninguna sem heiður.

Þessi viðbrögð ollu mér nokkrum heilabrotum. Niðurstöðurnar sem ég hef komist að eru eftirfarandi:

a) Eiríkur er svo gegnheill talsmaður tjáningarfrelsis, og þann anga þess sem felst í að niðurlægja aðra, að hann fagnar jafnvel eigin niðurlægingu í þess nafni.

b) Eiríkur þjáist af Herbert Guðmundssonar heilkenninu. Þ.e. hann ruglar saman háði og aðdáun.

c) Metnaður Eiríks stendur aðalega til þess að vera vondur og leiðinlegur.

…

Ég ætlaði að koma með eitthvað innlegg sem byggt væri á rýni í eigin sálarástand, og fjallið um innri virkni sjálfs míns, samkvæmt mati þess sama sjálfs á sjálfu sér, en égið í mér komst að því að það væri ósmekklegt. Ég allir höfum því komist að þeirri niðurstöðu að láta hér staðar numið, en taka upp þráðinn von bráðar.

Eigið gleðilegan dag.