Náttúran

Nú ligg ég undir feld og er að stauta mig gegnum kröfurétt. Ég varð hins vegar skyndilega innblásinn og ákvað að setja inn lítið náttúrulífshorn á þessa síðu.

Ég setti inn þessa hugljúfu mynd af gauksunga (kraftalega vaxna fuglinum hægra megin) að þiggja matargjöf frá kjörforeldri sínu (4 sinnum minni fugli vinstra megin).Gaukurinn er nefnilega ein sú skepna, sem hvað best lýsir fegurð og margbreytileika náttúrunnar. Æska hvers einstaks fugls er heillandi. Gaukurinn verpir í hreiður annarra tegunda, gjarnan mun minni fugla. Hver ungi er því alinn upp af kjörforeldri.

Gauksunginn er strax frá upphafi undursamlega vel búin af náttúrunnar hendi til að takast á við þessa sérstöku æsku. Strax á fyrsta degi úr eggi, tekst hárlaus anginn á við það verk, að myrða eða fóstureyða stjúpsystkinum sínum. Unganna heggur hann til bana með þartilgerðri, beittri kló. Öðrum eggjum og dauðum ungum ýtir hann svo úr hreiðrinu. En þar með er ekki sagt að nú verði rólegra hjá litlu fósturforeldrunum við matargjafir - þvert á móti!

Unginn er nefnilega búinn afar háþróaðri tækni í blekkingaratferli sem hefur bein áhrif á eðlishvatir grandlausu stjúpforeldranna. Með ógnarstóru og ærandi rauðu gini sínu, ásamt háværu tísti, eru stjúpforeldrarnir sannfærðir um sára svengd ofvaxna ungans síns. Eins og góðum foreldrum sæmir, bregðast þeir við með því að herða stöðugt á sér við matargjöfina. Þeir bókstaflega þræla sér út við að reyna að seðja þetta ofurstóra sísvanga gin.

Þegar fuglinn hefur braggast nóg, yfirgefur hann stjúpforeldranna án þess að líta um væng. Einhverju síðar á sér stað ástarfundur ungs gaukspars. Að honum loknum hefur rjóð yngisgauksmær sig til flugs og fer að skima eftir álitlegu hreiðri. Kannski einhverju sem minnir hana á eigin barnæsku - og hið stórbrotna hjól náttúrunnar hefur snúist annan hring. Fegurð lífsins í sinni hreinustu mynd verður seint í efa dregin.

Ég var nú annars bara að spá í mótbárutapi gagnvart grandlausum framsalshafa, og þá datt mér þetta si-svona í hug.

...

Lifið heil