aðvókat djöfulsins

Raup

2006-08-01T23:01:00.000Z

“Mikið finnst mér vond lykt af túnfiski” var sagt rétt í þessu.

Furðulegt, hugsaði ég. Lykt af túnfiski hleypir alltaf munnvatnsframleiðslu minni á fullt span.

Oh jæja….

Ég er að hugsa um að færa bloggeringar mínar á nýjar brautir. Fara að stunda svokallað “small-blog” (svona eins og “small-talk”)

Gott veður í dag.

Bless

Trútt um talað

2006-07-24T21:28:00.000Z

Það er merkileg tilviljun að ég skyldi hafa skilið eftir færslu um Dawkins sem mitt síðasta innlegg á þennan vefbálk áður en ég tók mér nokkra mánaða pásu frá skrifum. Dawkins þessi kom nefnilega einmitt til landsins fyrir skemmstu á vegum uppljómaðra íslenskra trúleysingja. Mig langaði nú endilega að hitta kauða, en eitthvað framtaksleysi greip um sig og hindraði mig í þeirri fyrirætlan.

..... pása.

Hmmm…. Ég er eiginlega lentur í vandræðum með þessa færslu. Hún átti að vera einhverskonar heimspekilegt uppgjör við breytingar á minni heimsmynd og hugmyndafræði varðandi trú, en þegar á hólminn er komið vefst mér eiginlega tunga um tönn. Þetta er svo flókið mál að ég held ég færi útí einhvern óstöðvandi orðavaðal sem varla á heima á þessum slóðum. Á þessum póst-gervihnattaralda tímum bíður maður fólki einfaldlega ekki uppá slíkt. Ég ætla þess í stað að skrifa grein um málið fyrir sjálfan mig. Kannski get ég gert úr henni úrdrátt og birt hér síðar.

Þetta var nú aldeilis tilganslaus bloggfærsla….

Jæja ég pósta henni samt, bara svona til að halda dampi.

Ungur nemur, ungur temur

2006-07-20T01:43:00.000Z

Ég var að enda við lesa áhugaverða bók sem heitir “The Tipping Point”. Frábær lesning sem ég mæli með…. Allavega rakleiðis upp mitt húsasund.

Einn punktur í bókinni vakti sértaklega athygli mína, en hafði að gera með áhrifamátt foreldra á mótun persónuleika barna sinna. Mig hefur nefnilega lengi grunað að þau áhrif séu minni en gjarnan er haldið fram.

Ég fór að leiða hugan að þessu þegar ég fylgdist með yngri syni mínum þroskast. Strax á fyrstu mánuðum byrjaði hann að sýna ákveðin persónueigindi sem voru gerólík eldri syni mínum og virtust spretta úr honum sjálfum, algerlega án atbeina nokkurs annars. Ég fékk það sterklega á tilfinninguna að ég væri í raun aðeins áhorfandi að einhverju ferli sem ég gæti gert mitt besta til að hlúa að, en hefði í raun sára lítið með inntak þess að gera.

Þessvegna þótti mér fróðlegt að lesa um niðurstöður rannsókna sem virðast renna nokkri stoð undir þennan grun minn, sem ég hef hingað til aðeins byggt á eigin reynslu og brjóstviti. Ransóknirnar voru gerðar á fylgni milli ákveðinna atferlishátta foreldra og fósturbarna. Niðurstöðurnar komu vísindamönnunum verulega á óvart. Til dæmis hefur greinst skýr fylgni reykinga barna og foreldra. Hvað fósturbörn varðar er fylgnin hinsvegar engin! Það virðist ekki hafa nokkur áhrif á það hvort barn muni koma til með að reykja, að foreldrar þess hafi reykt á heimilinu á uppvaxtarárum þess. Þar má segja að einni heilagri kú hins “viðtekna sannleikna” hafi verið slátrað!

Frekari rannsóknir á sama sviði benda jafnframt til þess að ýmis persónueinkenni svo sem hvort einstaklingur sé framfærinn eða feiminn, áræðinn eða varkár og svo framvegis, hafi lítið með uppeldi að gera.

Auðvitað er ljóst að ef barn skortir verulega grundvallarþætti eins og ást og öryggi mun það hafa áhrif á persónuleika þess. Svo virðist, hins vegar, að ef þessum grunnþörfum er mætt, mótist persónuleikinn nánast einvörðungu af öðrum þáttum en uppeldislegri innrætingu foreldra.

Forvitnilegt ekki satt?

Reiður Ungur Maður

2006-07-16T03:55:00.000Z

Ungur maður að nafni Sindri Eldon hefur vakið áhuga minn að undanförnu. Þessi drengur á án efa skilið nafnbótina dónalegasti maður á Íslandi.

Hugrennigar piltsins má lesa á þessari síðu. Og tónleikagagnrýni hans á afmælistónleika Bubba má finna hér.

Þessum unga manni virðist óskaplega mikið niðri fyrir. Svo mikið að ekki aðeins eru setningar hans langar og orðmargar, heldur er orðbragðið svo svæsið að leitun er að öðru eins.

Þó verð ég að viðurkenna að ég hef lúmskt gaman að honum. Árásir og sleggjudómar í skrifum hans eru svo gersamlega hömlulausar, að ég gat ekki annað en skellt upp úr þegar ég las þau fyrst. Skrifin eru svo langt yfir öll eðlileg mörk, að segja má að þau fari hringinn og verði í raun nokkuð meinleysisleg. Svona eins og þegar chihuahua hundur froðufellir af reiði.

Ég efast ekki um að ýmislegt er í þennan unga mann spunnið, og eflaust eigum við eftir að fá að njóta einhverra afurða sköpunarkrafta hans í framtíðinni. Það væri allavega gaman að sjá hver afrakstur þessarar miklu orku gæti orðið, væri hún beisluð að fullu..... og ef til vill tálguð örlítið.

Kanvaldi

2006-07-10T23:35:00.000Z

Vaknaður!

Mig langar til að skrifa um fallega skepnu; lítið spendýr sem gengur undir tegundarheitinu kanvaldi. Kanvaldinn er ferfættur, um 60 cm á hæð og alsettur þykkum, mjúkum loðfeldi. Andlit kanvaldans er blíðlegt, augun stór og möndlulaga og snoppan breið og örlítið rök. Loppur kanvaldans eru hlutfallslega stórar miðað við fætur og líkamann. Eyrun eru löng og lafandi og á afturndanum trónir loðinn dindill.

Lundarfar kanvalda er einstaklega blítt, enda lifir hann eingöngu á berjum, blómasafa og daggardropum og skaðar enga lífveru. Kanvaldinn er feiminn en ekki fælinn, enda að eðlisfari forvitinn og jafnvel ævintýragjarn.

Því miður er þessi skepna löngu útdauð og það er synd. Án hennar er jörðin fátækari og ögn kaldari staður.

.....

The Selfish Gene

2006-02-06T04:14:00.000Z

Annars var ég spurður að því í dag hvort ég hefði lesið bókina The Selfish Gene.

HAH! Ótrúlega spurning... Þegar ég las bókin fyrst (í næturrútu á leið frá Hiroshima) varð ég fyrir svo miklum áhrifum af henni að ég felldi tár. Bókstaflega! Síðar lánaði ég þessa bók útum allt, kennurum, vinum og velunnurum. Hef keypt nokkur eintök og lesið nokkrum sinnum. Og í kjölfarið hef ég reyndar lesið allt annað sem höfundurinn Richard Dawkins hefur skrifað. Þegar ég var að gera Hættuspilið laumaði ég meira að segja inn spjaldi með eftirfarandi texta: "Þú lest bókina selfish Gene - færð eina heilasellu". Um dagin skrifaði ég svo heimspekiritgerð útrfá hugleiðingum höfundarins og fékk 10 í einkunn -

Ég veit ekki hversu óteljandi sinnum ég hef spurt þessarar spurningar sjálfur, þ.e. hvort hinn eða þessi hafi lesið bókina The Selfish Gene. Loksins þegar ég fékk spurninguna til baka, varð mér svo mikið um að ég gat ekki hamið geðshræringu mína, og romsaði uppúr mér þeim staðreyndum sem ég taldi að ofan. Nærstödd persóna sem varð vitni að ofsafengnum viðbrögðum mínum, við því sem henni virtist augljóslega eðlileg spurning, gat ekki annað en komið með þá athugasemd að það stæði nú ekki skrifað utan á mér að ég hefði lesið þessa bók.

Ég er feginn að hafa aldrei látið verða af því að fá mér tattoo....

mikið að gera...

2006-02-06T04:10:00.000Z

það er svo mikið að gera þessa dagana... svo mikið, svo mikið, svo mikið, svo mikið ..... já mikið, mikið, mikið, mikið, mikið, mikið, mikið, mikið..... að gera þ.e..... sem sagt: Mikið að gera!

En hey!

Ég blogga þó....

Ameríkujól

2006-01-26T14:06:00.000Z

Jæja þá er maður bara kominn í gang! Best að vera þá ekkert að tvínóna við þetta og setja inn meira snakk.

Systir mín sem gengur gjarnan undir kenniheitinu Stínill Vínill, hvatti mig til að segja sögur af því hvað ein dökkhærð systir hafi verið góð í útöndum og önnur ljósleitari að sama skapi vond. Það er nú reyndar auðleyst. Sem dæmi um sannleiksgildi ofangreindra ályktana má nefna að sú fyrrnefnda gaf mér 2 innbundnar bækur eftir C.S. Lewis í jólagjöf - hin gaf mér augnhárakrullara.

Ég var auðvitað búinn að sjá þetta fyrir og hafði svarað fyrir mig (fyrirfram) með því að kaupa enga jólagjöf handa minni ljóshærðu systur og hennar tattúveraða manni. Hinum heiðurshjónunum gaf ég hinsvegar hið forláta borðspil Axis & Allies, og er engum minkunn að þeirri gjöf, hvorki þeim er þiggur né gefur.

Annars gaf ég fáar gjafir þessi jól, og er það prýðilegt sparnaðarráð sem ég get hiklaust mælt með. Enda þykir mér gaman að fá gjafir, en að sama skapi bæði erfitt og taugatrekkjandi að kaupa gjafir handa öðrum – svo ekki sé nú minnst á útgjöldin! Ég gaf samt næst yngstu systur fjarstýrða, rafdrifna prumpmaskínu.

Synir mínir voru báðir fallegir og góðir. Sólin skein, faðmur fjölskyldu var breiður, rússíbanarnir hrikalegir og svona almennt séð var allt bæði ljúft og sætt í Flórída.

Þar hafiði það.

hóhóhó

2006-01-26T14:03:00.000Z

Ég sit hér og rita þessar línur hálf laumupúkalegur. Horfi í kringum mig og athuga hvort nokkur sjái til mín. Svona eins og starfsmaður sem er að skríða í vinnuna nokkrum tímum of seint og vonast til að enginn verði á vegi hans.

Ég hef ákveðið að gefast ekki uppá bloggmennskunni. Enda hálf fáránlegt að grafskriftin sé “ekki hættur!”

Svo hef ég verið kallaður lélegasti bloggari í heimi, og slíkt líð ég ekki!

Eru ekki annars allir í stuði?

Ég er nú eflaust að skrifa útí tómið… en einhverstaðar verður maður að byrja (aftur)

…. Og hana nú

Ekki hættur

2005-12-21T19:56:00.000Z

nei nei nei....

Fór til útlanda... og ég er þar. Þ.e. í útlöndum.

Það er bara gaman... já

Ég er að reyna að átta mig á þessari bloggskyldu... hún hverfur auðvitað ekkert þó maður yfirgefi Frón.

Ég kem með ferðasögu við tækifæri.

Náttúran

2005-12-04T19:55:00.000Z

Nú ligg ég undir feld og er að stauta mig gegnum kröfurétt. Ég varð hins vegar skyndilega innblásinn og ákvað að setja inn lítið náttúrulífshorn á þessa síðu.

Ég setti inn þessa hugljúfu mynd af gauksunga (kraftalega vaxna fuglinum hægra megin) að þiggja matargjöf frá kjörforeldri sínu (4 sinnum minni fugli vinstra megin).Gaukurinn er nefnilega ein sú skepna, sem hvað best lýsir fegurð og margbreytileika náttúrunnar. Æska hvers einstaks fugls er heillandi. Gaukurinn verpir í hreiður annarra tegunda, gjarnan mun minni fugla. Hver ungi er því alinn upp af kjörforeldri.

Gauksunginn er strax frá upphafi undursamlega vel búin af náttúrunnar hendi til að takast á við þessa sérstöku æsku. Strax á fyrsta degi úr eggi, tekst hárlaus anginn á við það verk, að myrða eða fóstureyða stjúpsystkinum sínum. Unganna heggur hann til bana með þartilgerðri, beittri kló. Öðrum eggjum og dauðum ungum ýtir hann svo úr hreiðrinu. En þar með er ekki sagt að nú verði rólegra hjá litlu fósturforeldrunum við matargjafir - þvert á móti!

Unginn er nefnilega búinn afar háþróaðri tækni í blekkingaratferli sem hefur bein áhrif á eðlishvatir grandlausu stjúpforeldranna. Með ógnarstóru og ærandi rauðu gini sínu, ásamt háværu tísti, eru stjúpforeldrarnir sannfærðir um sára svengd ofvaxna ungans síns. Eins og góðum foreldrum sæmir, bregðast þeir við með því að herða stöðugt á sér við matargjöfina. Þeir bókstaflega þræla sér út við að reyna að seðja þetta ofurstóra sísvanga gin.

Þegar fuglinn hefur braggast nóg, yfirgefur hann stjúpforeldranna án þess að líta um væng. Einhverju síðar á sér stað ástarfundur ungs gaukspars. Að honum loknum hefur rjóð yngisgauksmær sig til flugs og fer að skima eftir álitlegu hreiðri. Kannski einhverju sem minnir hana á eigin barnæsku - og hið stórbrotna hjól náttúrunnar hefur snúist annan hring. Fegurð lífsins í sinni hreinustu mynd verður seint í efa dregin.

Ég var nú annars bara að spá í mótbárutapi gagnvart grandlausum framsalshafa, og þá datt mér þetta si-svona í hug.

...

Lifið heil

Stund milli stríða

2005-11-28T23:27:00.000Z

9 dagar í næstu orustu og tími til að safna vopnum sínum.

Fyrir þá sem missa stundum lystina á lífinu, en hafa ógeð á hefðbundnum sjálfshjálpartækjum, bæði rituðum og efnafræðilegum, mæli ég með að glugga í bókinni Dark nights of the soul eftir Thomas Moore. Snildarlestur!

Ég fékk áskorun um að fylla út lista um sjálfan mig, sem gengur undir nafninu kitl í blogglandi, skömmu áður en bloggþurrðin gekk í garð. Ég fæ mig einhvern vegin ekki til þess. Langanir mínar og væntingar virðast eitthvað svo klisjulegar þegar þær eru settar í svona símskeytaform. Minna mig einhvern vegin á lýsingu fegurðardrottningar á áhugamálum sínum; ferðalög, lesa góðar bækur, eyða tíma með vinum og fjölskyldu… Eins og meistarinn sagði: Afsakið mig meðan ég æli!

Ég ætla því að láta hégómagirndina bera mig ofurliði þegar kemur að þessari áskorun og neita að verða við henni. Ég ætla samt að klæða neitun mína í búning uppreisnargirni – sem ber vott um mitt mikla æskufjör – og smekkvísi varðandi það að bera ekki naflaskoðandi smáatriði um sjálfan mig á torg, sem aftur ber vott um hógværð mína, lítillæti og djúpvitran þroska.

Segjum það í bili

Gullnar kindur og Gunnar G. Schram

2005-11-25T06:38:00.000Z

Eitthvað yfirvald ætlar að fara að leggja fyrir mig próf í hinum merku fræðum stjórnskipunarréttar á mánudaginn. Þetta er það eina leiðinlega við að vera í skóla, hin illræmdu próf. Það er reyndar annað sem er jafnvel enn leiðinlegra við skóla en próf, þ.e.a.s. félagslífið. Það er hinsvegar eitthvað sem maður getur sleppt, ólíkt prófunum.

Nei, annars var ég bara að grínast. Próf eru ekkert leiðinleg.

Sem lið í prófundirbúningnum ákvað ég að skella mér á Gullkindina 2005. Þar voru veitt „verðlaun“ fyrir versta og leiðinlegasta menningarefni ársins. Efnisflokkar voru af ýmsum toga, s.s. sjónvarpþættir, kvikmyndir, plötur o.þ.h.. Fjölmiðla óbermið Eiríkur Jónsson hlaut sérstök heiðursverðlaun. Sem þýðir væntanlega að hann var, að mati þeirra sem héldu hátíðina, nokkurskonar samnefnari alls þess sem talist getur vont og leiðinlegt þegar kemur að menningu. Hann var á staðnum og veitti kindinni viðtöku. Hann hélt stuttu tölu, þar sem hann sagðist líta á útnefninguna sem heiður.

Þessi viðbrögð ollu mér nokkrum heilabrotum. Niðurstöðurnar sem ég hef komist að eru eftirfarandi:

a) Eiríkur er svo gegnheill talsmaður tjáningarfrelsis, og þann anga þess sem felst í að niðurlægja aðra, að hann fagnar jafnvel eigin niðurlægingu í þess nafni.

b) Eiríkur þjáist af Herbert Guðmundssonar heilkenninu. Þ.e. hann ruglar saman háði og aðdáun.

c) Metnaður Eiríks stendur aðalega til þess að vera vondur og leiðinlegur.

…

Ég ætlaði að koma með eitthvað innlegg sem byggt væri á rýni í eigin sálarástand, og fjallið um innri virkni sjálfs míns, samkvæmt mati þess sama sjálfs á sjálfu sér, en égið í mér komst að því að það væri ósmekklegt. Ég allir höfum því komist að þeirri niðurstöðu að láta hér staðar numið, en taka upp þráðinn von bráðar.

Eigið gleðilegan dag.

Þetta gengur ekki

2005-11-23T23:04:00.000Z

Ég veit ekki hvað gerðist. Skyndilega varð alger bloggþurkur í mínu lífi. Það er nú svo sem eftir öðru, þetta vill oft verða í ökla eða eyra hjá mér. En ég er ekki af baki dottinn, nei alls ekki. Ég mun hefja blogg raust mína til himins og hefjast aftur handa…. frá og með núna!

Eeee….

Það verður eitthvað innihald í næstu færslu.

Harmlaus

2005-11-09T20:45:00.000Z

Þetta orð hnaut ég um í dagblaðinu í dag. Fyrst skellti ég uppúr yfir þessari fáránlegu ambögu, en síðan runnu á mig tvær grímur. Ha – hugsaði ég með mér – er þetta orð til á íslensku? Ég fór með það aftur og aftur fyrir munni mér og einhvern vegin varð ég ringlaðari eftir því sem á leið. Orðið hljómar eitthvað svo íslenskt…. Harmlaus…..að vera laus við harm.

Svo fletti ég þessu upp í orðabók og auðvitað er orðið harmlaus ekki til. Meinlaus jú, en ekki harmlaus.

Þeir eru flipparar á dagblaðinu.

Þetta fékk mig reyndar til að rifja upp tölvuleikinn ELITE, sem ég spilaði dægrin löng með Benna frænda hérna í den. Þar byrjaði maður með titilinn „harmless“. Eftir langa hríð og marga harða hildi fékk maður stöðuhækkun, og sæmdarnafnbótina „mostly harmless“. Þetta þótti mér fyndið og þykir enn. Löngu síðar skrifaði ég svo handrit að geim tölvuleik, sem í raun var ekkert nema stórkostlega flókin endurgerð á þessum gamla leik. En það er nú önnur saga.

Kjalarnes

2005-11-09T20:04:00.000Z

Það besta við að búa á Kjalarnesi er rokið.

Það er svo notalegt að sitja í myrkrinu og hlusta í gnauðið í vindinum.

Þörf orð...

2005-11-09T19:55:00.000Z

...hjá Möggu vaff hér: Þörfu orðin

Öskurapar

2005-11-07T23:28:00.000Z

Hvað gengur að þeim menntaskólanemendum sem eru að mótmæla styttingu framhaldsskólans?

Það sem ég kvartaði einna helst yfir þegar ég var í Menntaskóla, var að námið var svo óhugnanlega langdregið, að mér lá við gráti á af leiðindum. Og ekki bætti úr skák að vita til þess að flestar vestrænar þjóðir hleyptu sínum nemendum átján ára gömlum í háskóla.

Ég get alveg skilið röflið í menntaskólakennurum, þeir eru náttúrulega bara að passa uppá sitt starf, en að nemendur skuli dragnast niður á Austurvöll og veifa skiltum… það er mér algjörlega óskiljanlegt.

Hérna einu sinni flykktust menntakólanemar til að mótmæla stríðsbrölti og þessháttar. Í dag fást þeir ekki af rassgatinu til annars en að mæla einhverju afturhaldi bót – sem lið í kjarabarátta kennara!

Svei attan, það ætti að flengja þetta lið!

-

Af KB fólum

2005-11-06T12:20:00.000Z

Þráinn Bertelsson lagði undir sig síðu í laugardags fréttablaðinu þar sem hann var með hugleiðingar um liðna viku, dag fyrir dag.  Á þriðjudag fór „hamingjuvísitala“ hans niður fyrir „alkul“, að eigin sögn, þegar hann heyrði fréttina af kaupréttarsamningum KB banka manna. Hann söng víst „ræningjar oss vilja ráðast á“ á háa C-inu af þessu tilefni.

Þráinn er nú ekki fyrsti maðurinn sem ég hef heyrt óskapast yfir þessum hvalreka þeirra KB stjórnenda. Ætli það sé hin magnaða réttlætiskennd sem veki upp svona sterkar tilfinningar, jafnvel vanlíðan?

Af hverju ætti fólki ekki að standa á sama hvernig bankamenn vilja skipta sínum gróða? Eru það ekki bara ónefndir hlutahafar í KB banka sem nú fá eitthvað minna í sinn vasa? Ég skil allavega ekki hvernig það á að geta haft nokkur áhrif á líf Þráins Bert. Ja, nema auðvitað sem nemur því alkuli í hamingju sem fréttirnar komu til leiðar.

Að fjargviðrast yfir þessum hlutabréfagróða þykir mér eiginlega vandræðalega afhjúpandi fyrir þann sem það gerir.

Ég þekki nefnilega þá tilfinningu að fá í mig ónot  þegar ég heyri um velgengni annara. Sú tilfinning heitir öfundsýki á mínum heimaslóðum. Ég held því ekki fram að ég sé laus við hana, en ég reyni að vinna markvisst á móti henni, enda er hún partur þess hluta sjálfs míns sem ég vil minnst með hafa. Hún gerir engum gagn, en mér sjálfum mikið ógagn. Hún getur jafnvel komið hamingjuvísitölu minni niður fyrir alkul þegar verst lætur.

Ég þekki líka þá dillu að halda að ótæpilegt magn peninga geti fært mér hamingju. Þetta er hin hliðin á lesti peningalegrar óreglu, en eflaust af sömu rótum sprottin.

Þessvegna fæ ég smá sting í meðvirknina þegar fólk flaggar þessum kenndum á opinberum vettvangi.  Ég tala nú ekki um þegar þeim er pakkað í umbúðir yfirlætislegra dóma um rán og siðspillingu.

Svolítið eins og tilfinningin þegar Leoncie hellir úr skálum reiði sinnar fyrir alþjóð; svona: „æi, ekki vera að þessu“ tilfinning.

…

Tíðarandinn

2005-11-05T21:46:00.000Z

Ég var að lesa viðtal við Eddu Andrésdóttur. Hún var að lýsa því hvernig hún var áminnt um það í kastljósi fyrir 30 árum að það færi nú ekki vel á því að vera að brosa mikið í sjónvarpsmyndavél. Á sama tíma kom það fyrir að hún hló í útvarpi. Vakti það furðulega uppátæki víst mikla athygli.

Það er erfitt að ímynda sér öðruvísi óskráðar reglur um framkomu en þær sem gildandi eru hverju sinni. Hvernig verður þetta í framtíðinni? Hvaða hegðunarmynstur dagsins í dag verður jafn broslegt eftir 50 ár og þessi dæmi að ofan?

Ætli það verði rifjað upp þegar fjölmiðlamaður bað viðmælanda sinn í fyrsta skipti að þegja í viðtali? Eða þegar fyrsti fréttaþulurinn grét meðan hann las sorgarfrétt?

….

Hözzla

2005-11-05T19:26:00.000Z

Hvenær hættir maður að vera ungur? Maður er nefilega ekki bara eins „gamall og manni finnst maður vera“. Að minnsta kosti ekki án takmarkanna. Fimmtugir menn hljóta t.d. að líta ankanalega út í ungliðahreyfingu stjórnmálaflokks.

Ætli eitt af merjum þess að maður sé að fjarlægjast hina ungu kynslóð sé ekki þegar maður er farinn að misskilja nýjasta slangrið? Ég var að standa mig að einmitt því. Ég var að býsnast yfir því að unglings stúlkur væru orðnar uppteknar af því að höstla –eða hözzla – þennan og hinn. Ég stóð nefnilega í þeirri trú að orðið væri bein þýðing á enska orðinu hustle, þ.e. að fá einhvern til einhvers með blekkingum. Þegar það væri notað um samskipti kynjanna, væri því átt við þann sem vélaði einhvern til kynmaka undir fölsku yfirskyni af einhverju tagi, eða í.þ.m. að verða sér útum skuldbindingalaust kynlíf.

Ég var hins vegar að komast að því að þetta virðist alls ekki vera hinn almenni skilningur þessa orð meðal ungs fólk. Eftir nokkra rannsókn hef ég nefnilega uppgötvað að það að hözzla, virðist einfaldlega þýða að bera víurnar í einhvern; að reyna við einhvern. Og þá er nú væntanlega ekkert nýtt á ferðinni….

Ég ætla að fara kaupa mér sveskjugraut, hef heyrt að hann sé góður fyrir hægðirnar.

Vorkvöld - Ástarsaga

2005-11-02T12:56:00.000Z

Hann var búinn að virða hana fyrir sér álengdar um nokkra stund. Það sindraði á svartan líkama hennar í morgunsólinni; svo yndislega ávalur, fallegur og stór. Samt var eins og eitthvað héldi aftur af honum, eitthvað ósýnilegt afl sem njörvaði hann fastan.

Gamalkunnar hugsanir þutu í gegnum hugan á honum: „Hvað er hún að hugsa? Er hún búin að sjá mig? Já, shit! Hún var að horfa á mig. Ef ég fer ekki að segja eitthvað bráðum, fattar hún hvað ég er mikil helvítis bleyða. Hvað á ég að gera? Hvað á ég að segja? “

Kaldur sviti var farin að perlast á enninu á honum. Hann bölvaði sér í hljóði fyrir hugleysið. Af hverju var hann alltaf svona hræddur; svona mikill aumingi. Hann vissi að ef hann léti ekki til skarar skríða fljótlega, myndi tækifærið ganga honum úr greipum. Hann hafi víst næga reynslu af því.

Óttinn og viljastyrkurinn voru læstir í bardaga uppá líf og dauða, hvorugur sætti sig við neitt annað en fullnaðarsigur. Um tíma virtist sem andstæðingarnir væru jafnvígir. Hver sekúnda sem leið var eins og eilífð.

Skyndilega, eins og í leiðslu, fengu fæturnir líf. Ómarkvissum skrefum færðist hann nær. Það var ekki aftur snúið. Óttinn hélt áfram að berjast; að tuða sína rullu. En hann var hættur að hlusta, bleyðan myndi ekki sigra í þetta sinn. Hvað var enda að óttast? Hvað var það versta sem gæti gerst?

Ástin sigrar

2005-11-02T12:54:00.000Z

Fáviti?

2005-10-31T16:44:00.000Z

Lög um að heimila í viðeigandi tilfellum aðgerðir á fólki, er koma í veg fyrir, að það auki kyn sitt nr. 16/1938

2. gr. Aðgerðir, sem til greina koma samkvæmt ákvæðum laga þessara, eru þrenns konar: 1. Afkynjanir: Er kynkirtlar karla eða kvenna eru numdir í burtu eða þeim eytt þannig, að starfsemi þeirra ljúki að fullu. 2. Vananir: Ef sáðgangar karla eða eggvegir kvenna eru hlutaðir í sundur eða þeim á annan hátt lokað varanlega þannig, að slitið sé sambandi milli kynkirtlanna og hinna ytri getnaðarfæra.

3. gr. [...] Leyfi veitast samkvæmt umsóknum, sem hér greinir: 1. Frá viðkomanda sjálfum, og aðeins frá honum, nema hann falli undir síðari töluliði þessarar greinar. 2. Frá foreldrum eða lögráðamanni, ef viðkomandi er undir 16 ára aldri eða hefur verið sviptur sjálfræði. 3. Frá tilsjónarmanni, skipuðum samkvæmt ákvæðum 4. gr., ef viðkomandi er geðveikur eða fáviti og svo ástatt um hann, sem þar segir. 4. Frá lögreglustjóra ef hann telur óeðlilegar kynhvatir viðkomanda munu geta leitt til glæpaverka.

Þar hafiði það; geðveika fávita - má gelda á Íslandi.

Ekki laust við að orð einsog: "á ég að skera undan þér fávitinn þinn?" fái dálítið sérstaka meiningu í þessu ljósi.

Annars er ég að vinna raunhæft verkefni um leynda galla í fasteignaviðskiptum, eins og hverjum má vera ljóst af þessum skrifum.

Sjálfsprengiþörf

2005-10-31T12:49:00.000Z

Að sprengja sig í loft upp er stórkostleg hugmynd. Bara andstyggilegt að taka aðra með sér.

Það er gríðarlega mikið framundan í dag. Ég er að falla á tíma með 3 verkefni sem verða að klárast. Af þeim sökum ætla ég á stefnumót með frú Sigríði. Hún er búin að brjóta heilan í mánuð um það af hverju Conways game of life er ekki afsönnun á mannlegri skynsemi. Hah gangi henni vel.

Farinn.

…

Orðhengilsháttur

2005-10-31T08:14:00.000Z

…er frábært íslenskt orð, en ömurleg og óþolandi árátta, sem virðist því miður festast dálítið við laganema. Eflaust sprottið af þeirri staðreynd að þegar lög eru skýrð þarf oft að fara í nákvæmar orðskýringar og ákvarða hvað orðin merkja í þrengsta skilningi þeirra. Í daglegri umræðu eða rökræðum, getur þessi tilhneiging hins vegar orðið ansi hvimleið, svo ekki sé meira sagt.

Þetta fyrirbæri er nátengt ákveðnum samræðustíl sem virðist vera að vaxa í vinsældum síðustu misseri.

„Hva, má forsætisráðherra ekki fá rithöfunda á fund til sín, má hann ekki tala við umboðsmann alþingis? Má forseti alþingis ekki skrifa dómara bréf? Má ritstjóri Moggans ekki hjálpa fólki sem á bágt? Má framkvæmdastjóri sjálfstæðisflokksins ekki ráðleggja mönnum um lögfræðinga?“

Barnalegur útúrsnúningur.

Svörin eru nefnilega augljós:

Auðvitað má forsætisráðherra ekki tala við fólk, og alls ekki að fá það á fund til sín. Ef hann skyldi hitta umboðsmann alþingis í veislu á hann að þegja þunnu hljóði, það sama á við um alla rithöfunda og marga fleiri. Dómarar ættu helst ekki að skrifa bréf og því síður að tala í síma. Ristjóri Morgunblaðsins má alls ekki hjálpa fólki sem á bágt, hann á þvert á móti að reyna að skaða það á alla lund. Og ef framkvæmdastjóri sjálfstæðisflokksins ætlar að gefa fólki leiðbeiningar á hann að gefa því misvísandi upplýsingar og villa um fyrir því sem mest hann má.

Þetta ætti allt að liggja í augum uppi.

...eða hvað?

-

Líkamsverðir

2005-10-31T07:34:00.000Z

Þetta orð heyrði ég í sunnudagsfréttatíma stöðvar 2. Ég hef allajafna mjög gaman af nýyrðasmíð, en þegar ensk orðasambönd eru tekin og þýdd beint, fer um mig kjánahrollur. Ef fréttamaðurinn vildi vera frumlegur og nota eitthvað annað orð yfir lífverði hefði hann vel getað notað orðið höfuðvörður, það heyrist nú ekki oft en hefði fengið mig til að sperra eyrun.

Hvað ef við hættum að tala um einkatölvur og færum að tala um persónulegar tölvur? Eða handvirka erfiðisvinnumenn, frekar en verkamenn.

Hallærislegt

-

Hræðileg lífsreynsla!

2005-10-30T15:04:00.000Z

Ég var að ná mér í mynd á alnetinu sem hét því forvitnilega nafni “Bombing run on Dresden” og var sögð vera frá árinu 2005.

Þegar ég hafði lokið niðurhali og hugðist skoða gripinn komst ég að því mér til skelfingar að hér var á ferðinni mynd þar sem fólk (reyndar þjóðverjar) var að fremja ýmiskonar klósettverk á hverju öðru. Ég skoðaði nú ekki nema nokkur örstutt brot úr myndinni, en þau voru því miður þess eðlis að ég held að þau eigi eftir að sækja á mig um ókomna tíð.

Hvað er málið?!

Það eina sem mér dettur í hug eru áróðurs plakötin gegn stríði sem báru yfirskriftina „Why?“

Ég er farinn í sturtu.

Mannréttindi?

2005-10-29T09:22:00.000Z

Ég er aðvókat djöfulsins. Sem slíkur er það hlutverk mitt að segja það sem ekki má segja.

Gallinn við umræðuna um launamun kynjanna er einmitt sá að í henni er svo margt sem ekki má segja.

Ég var einu sinni í þeirri stöðu að ráða fólk í störf sem krafðist mjög sérhæfðrar kunnáttu. Þetta voru allt nokkuð vel launuð störf. Ekki ein einasta kona sótti um. Á endanum voru bara karlar ráðnir. Þar sem þessi störf voru yfir meðallaunum á Íslandi, jók þessi vinnustaður væntanlega á launamun kynjanna. Ég hef því staðið í því að brjóta „mannréttindi“ á konum, ef marka má svoleiðis tal.

85% af körlum eru á vinnumarkaðnum, 76% kvenna. Af þeim sem vinna eru 90% karla í fullu starfi, 63% kvenna. Og meðal þeirra sem eru í fullu starfi vinna karlar 50 klst. á viku, en konur 43. Auðvitað er launamunur! Hversvegna í ósköpunum er verið að flagga þessari 64% tölu um launamun?!

Og þegar kemur að þessu blaðri um sambærileg og jafnverðmæt störf… fæ ég uppí kok!

Ég hlustaði á erindi Hrafnhildar Stefánsdóttur yfirlögfræðings Samtaka Atvinnulífsins um daginn. Hún kom með frábæra samlíkingu. Hún tók dæmi um tvo knattspyrnumenn sem spiluðu sömu stöðu í sama liði. Annar var einhver sem fáir kannast við en hinn var Beckham. Nákvæmlega sömu störf en margfaldur launamunur.

Í frjálsu markaðsumhverfi er nefnilega ekki til neinn algildur mælikvarði á verðmæti starfa. Ef að fyrirtæki eru að borga laun sem ekki eru í samræmi við verðmæti starfsmanna þá tapa þau! Kynbundin mismunun borgar sig ekki peningalega, en ef einhver stjórnandi stundar slíkt hlýtur hann að borga fyrir það í minni hagnaði, eða í því að hann missir frá sér hæfa starfskrafta. Hin fyrirtækin verða á endanum ofan á, og því ekkert til að hafa áhyggjur af.

Stjórnendur koma annaðhvort úr röðum þeirra sem stofna fyrirtæki eða þeirra sem sækjast sérstaklega eftir því með mikilli vinnu og framaþörf. Karlar eru í meirihluta í hvoru tveggja. Ef kynjahlutfall meðal stjórnenda væri jafnt, þætti mér það absúrd. Það hlyti að þýða að konur væru eðlislægt mun hæfari til að gegna stjórnunarstöðum en karlar.

Ef konur hafa áhuga á hærri launum eða meiri áhrifum ættu þær einfaldlega að vinna meira og stofna fleiri fyrirtæki – en ekki að leggja niður störf!

En þetta er auðvitað fáránlegt, að tala til „kvenna“ sem einhvers hóps sem ferðast um eins og flokkur fugla og tekur sameiginlegar ákvarðanir.

Þær konur sem hafa getu og vilja til að stofna fyrirtæki eða skara framúr á vinnumarkaði ættu auðvitað að gera það – og ég geri ráð fyrir að þær geri einmitt það!

Í þessu finnst mér nefnilega kjarninn í umræðunni kristallast. 96% kvenna telja sig aldrei hafa fundið að kynferði væri hindrun í frama þeirra. Þær eru bara sannfærðar um að svo sé í tilviki einhverra annara, ósýnilegra kvenna – vegna þess að þeim er stöðugt sagt að svo sé.

Einhverju fólki er ofsalega umhugað að konur hér og þar fari að beita sér á sviðum sem þær hafa ekki sjálfar áhuga á - til þess eins að eitthvert gullið 50% hlutfall verði milli kynja í hverjum kima samfélagsins. Hversvegna! Hver er ástæðan? Hver er þörfin?

Í hverju felst hið umtalaða „mannréttindabrot“ sem á að liggja í hinum auðveldlega útskýrða launamun? Hver er að brjóta á hverjum og hvernig?

Kannanir hafa sýnt að há laun eru körlum mikilvægari en konum. Og meðal stofnenda fyrirtækja stefna karlar frekar á hagnað sem markmið sitt með stofnun fyrirtækisins. Hvernig viljum við breyta þessum viðhorfum einhvers fólks sem við þekkjum ekki deili á – svo að mannréttindabrotunum sé útrýmt? Að konur fari að tilbiðja peninga meira en þær gera? Að karlar nái hærri andlegum þroska og slaki á?

Mannréttindabrot? Bull!

Hvers vegna í ósköpunum á mér ekki að vera sama um hvað einhverjar ónefndar konur, sem ég þekki ekki, gera við líf sitt?! Mér er sama, meira að segja nákvæmlega sama… já ég held bara að mér gæti ekki staðið meira á sama. Og ef það breytist þá er mér líka sama. Ef fleiri konur vilja sýsla með peninga en áður – frábært, gott, æði – hefur reyndar ekkert með mig að gera, en fínt mál.

Ég er engin helvítis karlremba – ég nenni bara ekki að hlusta á bull.

Bundið mál

2005-10-28T22:47:00.000Z

Ég hef verið að leika mér að því að berja saman bögur frá því ég var barn. Þegar ég varð unglingur fór ég að yrkja atóm ljóð

Þetta er frá því ég var 14 ára:

Sjálfstæðisflokkurinn

Hér sit ég enn
Og stjórna sýrópsvél góðri

En svo komst ég að því að það hefur eiginlega enginn gaman að óbundnum ljóðum, ekki einu sinni ég! Ég hafði bara gaman að eigin ljóðum. Svo ég hætti.

Hin síðari hef ég aftur farið að leika mér að því að yrkja í bundnu máli. Til að byrja með er það bara bardagi við formið, en ef maður nær smá valdi á því er ótrúlegt hvað þetta getur orðið skemmtilegt. Manni fer að langa til að spreyta sig við sífellt dýrara form, án þess að formið nái að bera merkinguna, eða hið eðlilega flæði ljóðsins, ofurliði. Það er eitthvað sem heillar mig við að geta bæði formað heila hugsun og komið að fallegum líkingum, allt bundið í eitthvað strangt form. Þegar vel tekst til eru þetta eins og einhverjir galdrar.

T.d. þessi sléttubönd um vorið eftir Bólu Hjálmar:

Straumar lifna bleikju bóls,
boða lyftir ferða.
Saumar rifna klakakjóls,
klæðaskipti verða.

Eða….

Verða klæðaskipti kjóls,
klaka rifna saumar.
Ferða lyftir boða bóls,
bleikju lifna straumar

Hvað er hægt að segja?

Sjónarhorn

2005-10-26T08:50:00.000Z

Hímir meðal hnatta ein
heimsins víðu sala
mygluskán á morknum stein
menn á jarðarskala

Þetta er allt spurning um sjónarhorn.....

Kvenfrelsi

2005-10-26T08:37:00.000Z

Þrátt fyrir orð einhverra sem kunna að lesa hugsanir (eða auðlesanlega menn) verð ég að tjá mig um allan þennan kvennadagshasar….

Frábært, gott mál og allt það. Auðvitað er ég fyrir kvenfrelsi. Það hljóta bara allir að vera sem hafa snefil af réttlætistilfinningu.

Eeeeen………ég er að verða ansi þreyttur á  öllum þessum heilögu kúm pólitísks rétttrúnaðar þegar kemur að umræðunni um mismunun vegna kynferðis.

Mér finnst þetta á engan hátt snúast um hvort maður vilji stöðu kvenna bætta eða ekki – bara alls ekki! Fyrir mér er þetta spurning um allt aðra hluti.

Í skýrslu sem Lilja Mósesdóttir hagfræðingur gerði í fyrra, komu fram niðurstöður úr könnun frá árinu 2003, um hvernig íslenskar konur upplifðu mismunun í starfi vegna kynferðis. Í ljós kom að 81% kvenna sögðust ekki líta á kynferði sitt sem neina hindrun í sambandi við laun og 96% sögðu það sama um stöðuveitingar. 88% sömu kvenna töldu hinsvegar að mismunun vegna kynferðis væri almenn hér á landi á báðum þessum sviðum, bara ekki hjá þeim….. og hver er ályktunin sem dregin er? Að þetta sé nú etv. allt orðum aukið? Nei svo sannarlega ekki:

„This contradiction can be explained by the fact […] that women do not always have colleagues to compare their pay with and may in some instances not have information about the pay of men working in jobs of equal worth. Women may also
be unwilling to be victimised by admitting that they have experienced pay discrimination
at their own workplace. “

Aha. Ég skil.

Þær bara vilja ekki viðurkenna það eða vita ekki betur!

Ég segi nú bara jísus fokkíng kræst! Þetta eru ótrúlega vísindaleg vinnubrögð. Ef niðurstaðan er ekki í samræmi við það sem hún “á að vera”, þá bara bullum við einhverja skýringu.

Kvenfrelsisiðnaðurinn veltir eflaust hundruðum milljóna á ári. Ég veit ekki hvort þau eru tugir eða hundruð, stöðugildin í hinu ríkisrekna batteríi kvenfrelsis áróðurs. Áróður er jú nauðsynlegur ef breyta á hugsunarhætti fólks, ekki satt?

Ég myndi halda að aðal ástæðan fyrir því að 88% kvenna telja að mismunað sé vegna kynferðis á Íslandi, sé sú að yfir þær rignir skæðadrífa staðhæfinga um svo sé. Að sama skapi ætla ég að leyfa mér að draga þá sérkennilegu ályktun, að ástæðan fyrir því að mikill meirihluti kvenna kannast ekki persónulega við neina mismunun, sé sú – og haldið ykkur nú fast –  að þær hafi ekki orðið fyrir neinni mismunun. Ég geri mér grein fyrir að þetta er ævintýralega langsótt skýring, en ég hef náttúrulega auðugt hugmyndaflug.

Jæja, mér er aldeilis að ganga vel að draga upp aðlaðandi mynd af sjálfum mér. Milli þess sem ég hvet börn til reykinga og mæli með áróðursmyndum nasista, útmála ég mig sem kvenhatara. Þegar ég hef tíma aflögu stend ég svo í ritdeilum við slúbbert sem er sannfærður um að ég sé Samfylkingarmaður sem gangi erinda auðhrings í “frílans” leigupennastörfum.

Sjálfseyðingarhvöt tekur á sig ýmsar myndir, ég segi nú ekki annað.

Lagfæra bilun í athugasemdum

2005-10-24T17:28:00.000Z

Sælir kæru lesendur

Einhver bilun hefur verið í kerfi Haloscan sem ég nota fyrir athugasemdir á síðuna. Ég hef komist að því hvernig má lagfæra þessa bilun, og það virkar nú hjá mér.

fyrir þá sem nota Haloscan þurfið þið að gera eftirfarandi:

Farið inná heimasíðu haloscan

loggið ykkur inn, veljið members, smellið þar á settings og veljið Beta Features flipan. Undir fjórða liðnum sem heitir Spam Filters breytið þið Enable Redirect úr Yes í No. Vistið síðan breytingarnar og þá ætti allt að virka!

Alla vega virkar þetta hjá mér núna - í tilefni af því ætla ég að skrifa sérstaklega ögrandi færslu í kvöld svo allir geti ausið úr skálum reiði sinnar í garð Málsvara Myrkrahöfðingjans

MUAAAHAHAHAHAHAhahh ha ha hí ... hí eeeeeee.....

hm...

-

What the....

2005-10-24T01:04:00.000Z

Jæja best að blogga!

Sérstaklega af því klukkan er orðin margt, og ég þarf að klára greinargerð í viðskiptasiðfræði.

Eins og margt annað í lífi mínu, horfi ég oftast á kvikmyndir í törnum. Síðustu vikur má segja að ein slík törn hafi verið að ganga yfir.

Ég tók áskorun MögguVaff og horfði á „What the bleep do we know“. Mér þótti hún stórskemmtileg hugvekja um hluti sem hafa verið mér hugfólgnir lengi. Fúlustu vísindamenn gætu eflaust sett útá full langsóttar tengingar, en þar sem ég vil miklu frekar vera hress listamaður en fúll vísindamaður, geri ég það ekki. Ég segi því bara: stórskemmtileg ræma; popp-vísindi par excellance!

Að auki hélt ég áfram með Nasistamynda þemað mitt og horfði á „Triumph des Willes“ eða Sigur viljans, eftir snillinginn Leni Riefenstahl. Þetta er mynd sem hefur lengi verið á „listanum“ hjá mér, líkt og „Der ewige Jude“. Ég segi nú ekki að hún hafi verið mikið popp, en vegna míns annarlega áhuga á 3ja ríkinu, skemmti ég mér prýðilega. Ég horfði líka á aðra mynd eftir frau Riefenstahl, en það var „Tag der Freiheit - Unsere Wehrmacht“. Ekki eins „mónúmental“ stykki, svona meira eins og „Best of“ Sigur viljans.

Hmmm…. hvað er ég að blogga um áróðursmyndir nasista?

Það hefur enginn áhuga á þessu.

Ég er Nörd!

.....

Meðal fólks

2005-10-22T21:06:00.000Z

Ég er að hugsa um að hætta mér út meðal fólks í kvöld, af því tilefni að mér var boðið á tónleika. Hópsálina þykir mér oft erfitt að umgangast en ég ætla að kíkja á hana að þessu sinni. Ef ég fer aldrei út að kvöldi til um helgar, gæti fólk farið að halda að ég sé eitthvað leiðinlegur. Ekki vil ég það, ha?

Silvían

2005-10-21T08:01:00.000Z

...en Silvía Nótt er frábær, ekki satt?

Ástarklám

2005-10-21T07:58:00.000Z

Hinn íslenski Bachelor og ástarfleyið heita tveir íslenskir „raunveruleikaþættir“ byggðir á amerískri fyrirmynd.

Spurningin er: hvað á manni að finnast?

Ég man alltaf eftir manninum sem ég hitti í veislu, þann sem kinkaði íbygginn kolli og sagði: „…já, íííídol. (með mikilli áherslu á fyrsta atkvæði og sterkum framburði á „í“) Ég hef nú ekki nema rétt litið á þetta en er þetta ekki bara soldið sniðugt fyrir ungu kynslóðina, ha?“ Ég kann ekki að þýða orðið „condescending“ almennilega á íslensku, yfirlætisfullur nær því ekki alveg. En ef ég kynni að þýða orðið væri það notað hér til að lýsa mínu áliti á afstöðu hans, í.þ.m. hvernig hann kom henni frá sér. Sértaklega þegar tillit er tekið til þess að maðurinn er undir fertugu. Þá er skárra að segjast bara ekki þola þetta frauð.

En aftur að ástarþáttunum.

Ef ég reyni að nálgast efnið ekki vitsmunalega, heldur aðeins á tilfinningalegum nótum, þá verð ég að segja að þessir þættir fylla mig að einhverju leyti viðbjóði. Að vísu blandið einhverri sjúklegri forvitni eða gægjublæti. En það er svo sem ekkert skárra því þá fæ ég bara viðbjóð á sjálfum mér, eins og sannkaþólskur skólastrákur í sjálfsflekun.

Hverju skyldi sæta?

Ég held að það sé fyrst og fremst hin kalda, „businesslike“ nálgun á einhverju sem ég vil trúa að eigi að vera hjúpað töfraljóma, eða í.þ.m. nokkurri dulúð og gerast í einrúmi (tvírými?). Að draga sig saman í beinni útsendingu, í þar til gerðu íþróttamóti í ást, þar sem hver leikur er krufinn jafnóðum, er eitthvað svo sótthreinsað og ósmekklegt.

Kannski er rétt að tala um….. ástarklám?

Vitsmunalega get ég náttúrulega fært rök fyrir því að ég sé bara fórnarlamb mýtunnar um rómsantíska ást. Hér áður fyrr var slíkt kallað því góða nafni girndarráð, og þótti hinn versti ráðahagur.

En…nei, það skiptir ekki máli, hvort heldur sem er þá er þetta raunveruleikasjónvarpsform einhver skrumskæling á hlutunum. Sérstaklega af því að innan um allan íþróttaandann, peningaverðlaunin og fínu fötin, er alltaf eitthvað þvingað yfirskyn rómantíkur; einhver hræsni.

Auðvitað er ég ekkert að setja útá það fólk sem tekur þátt í þessum leikjum. Það er efalítið gert úr sama safni dyggða og lasta og ég sjálfur. Þetta klám má allt vera til fyrir mér, hvort sem það heitir súlustaðir, dónablöð eða hinn íslenski Batchelor.

Þessi skrif hafa þó að nokkru leyti hjálpað mér að gera upp hug minn fyrir sjálfan mig. Ég ætla bara að gangast við viðbjóðstilfinningunni. Subbuklám segi ég og hana nú!

… svo ekki sé nú minnst á allt sykursátuklístrið - ojjj.

(Til upplýsingar þá þykir mér sykursáta vera frábært íslenskt orð yfir „ candy floss “)

…

Týpur

2005-10-20T08:05:00.000Z

Hún Magga Hugrún vinkona mín hefur gaman af að setja inn “týpu” greiningar á síðuna sína. Ég hef nú alltaf haft lúmskt gaman af þessum greiningum; skemmtilegir sleggjudómar og alhæfingar. Annars er það í raun merkilegt hvað raunveruleikinn virðist stundum endurspegla alhæfingar um ýmis einkenni á hinum og þessum þjóðfélagshópum. Ég varð fyrir reynslu í gær sem fékk mig til að hugsa um þessi mál.

Ég fékk mér sæti í stofu þar sem ég hélt að aukafyrirlestur í stjórnskipunarrétti ætti að vera haldinn. Skömmu síðar kom annar nemandi í stofuna. Hann var þybbinn og frekar tættur í útliti, skeggjaður í stuttermabol með einhverjum brandara á brjóstinu. Strax og ég sá hann þótti mér hann ansi furðulegur. Ég þekki ekki nema um helming samnemenda minna í sjón, og því ekkert skrýtið að ég kannaðist ekki við kauða. Ég stóð sjálfan mig hins vegar að því að velta fyrir mér hvar þessi náungi stæði í náminu. Ég hugsaði sem svo að þetta væri annað hvort sérvitringur sem væri að brillera, eða maður á algjörlega rangri hillu í lífinu. Ég hafði ekkert fyrir mér í þessum ályktunum annað en útlit þessa ókunna drengs. Skömmu síðar gengu 3 aðrir nemendur inní stofuna, og þá fóru að renna á mig tvær grímur. Allir þeir sem komu inn tilheyrðu ákveðnu hólfi í heilanum á mér. Þetta bara hlutu að vera….! Og viti menn, ekki leið á löngu þangað til ég komst að því að í stofunni var að hefjast tími í – forritunarmálum!

-Life imitates art-

…eða hvað?

Hver er ástæðan?

Fólk gerir sér hugmyndir um aðrar manneskjur frá fyrstu sekúndum hverra kynna; fellir einstaklinginn í ákveðinn flokk. Eftir því sem kynnin verða nánari, verður greiningin nákvæmari, þ.e.a.s. greining í sífelt fleiri undirflokka. Er það af hagkvæmnisástæðum sem fólk “velur” sér að klæðast “einkennisbúningi” sínum. Hjálpar öllum að koma fljótt auga á tilgang, markið og eðli einstaklingsins. Svona eins og einkennisbúningar hermanna.

Er þetta þörf fyrir viðurkenningu? Öryggiskennd sem fylgir því að standa ekki einn í heiminum?

Eða eru einkennin sprottin af eðli hópsins, ákveðnir skapgerðareiginleikar sem ferðast saman í mengjum í erfðapollinum? Kannski eru nokkur mót hjá skaparanum sem við erum steypt í, svona heildarlausnir. Erkitýpur sem menn skiptast í á sama hátt og sumir voru álfar og aðrir Hobbitar í heimi Tolkiens.

Er þetta e.t.v. eitthvað sjálfsstyrkjandi ferli sem vefur uppá sig vegna þess að fólk með líka skaphöfn er í miklum samvistum? Á sama hátt og vinahópar eignast gjarnan safn grenndarbrandara (nýyrði mitt yfir “local humour”) og mynda jafnvel eigin mállýskur.

….ég veit ekki.

Der ewige Jude

2005-10-18T08:07:00.000Z

Tjáningarfrelsi frh.

2005-10-18T08:05:00.000Z

Ég var að horfa á mynd sem mig hefur mikið langað að sjá frá því ég fyrst heyrði um hana. Myndin er þýsk, frá árinu 1940 og heitir Der ewige Jude, eða hinn eilífi gyðingur. Myndin kom mér nokkuð á óvart, áróðurinn er eiginlega grófari og heimskulegri en mig hafði grunað. Það er mín trú að ekki aðeins ætti að leyfa slíkar myndir heldur beinlínis að hvetja til þess að sem flestir sæu þær. Betri vörn gegn áróðrinum sem þær hafa að geyma get ég varla hugsað mér.

Það sem var hættulegt frelsinu í þýskalandi nasismans voru ekki þær heimskulegu hugmyndir sem þar var haldið á lofti. Hugmyndirnar voru ekki nýjar af nálinni og ekki einskorðaðar við þýskaland, hvorki fyrr né síðar. Það sem var hættulegt var alræðisvald sem beitt var til að banna ákveðnar skoðanir og brenna bækur. Ríkisvald sem enga virðingu bar fyrir mannréttindum. Í skjóli þess þagnarvalds sem 3ja ríkið beitti gat það stundað sín myrkraverk, sem í raun voru andstæð vilja meirihluta fólks. T.d. þurftu nasistar að hætta “líknardrápum” á geðsjúkum þegar það kvisaðist út.

Mér þykir ótrúlegt að ekki alls fyrir löngu var maður dæmdur í 100.000 kr. sekt fyrir eftirfarandi ummæli:

„...Það þarf engan snilling eða erfðafræðivísindamann til að sýna fram á hver munurinn er á Afríkunegra með prik í hendinni eða Íslendingi. Vestrænar þjóðir vorkenna Afríkubúum mjög mikið en þeir búa þarna í gróðursælustu álfu heims og gætu framleitt sex sinnum meira af mat en þeir þurfa ef þeir nenntu því. Við búum hér á grjóthnullungi, höfum ekkert nema fiskinn og klakann og höfum það bara stórfínt á meðan þeir nenna ekki að berja af sér flugurnar...“

Að flestra mati heimskuleg ummæli, en langt frá því að vera einhverjum hættuleg. Í eyrum flestra dæma þau sig sjálf, og það er einmitt með því að leyfa þeim að vera á yfirborðinu sem hægt er að halda umræðunni opinni og halda uppi vitsmunalegum mótrökum. Það er eðlilegt að setja tjáningarfrelsi skorður þegar kemur að morðhótunum eða persónulegu níði. Að banna fólki að tjá hugmyndafræði er hinsvegar stórhættulegt og rangt, burtséð frá því hvort hugmyndafræðin sé heimskuleg eða ekki.

Illska

2005-10-16T01:31:00.000Z

Aðvókat Djöfulsins hefur gert nokkuð af því að lesa hinn merka fjölmiðil slúbertinn. Það geri ég bæði til yndisauka og eins til að mennta mig. Á þessum fjölmiðli kemur nefnilega fram sérstaklega næm rýni á málefni líðandi stundar.

Eins hefur Davíð Oddson vakið mig til umhugsunar um ýmis mál að undanförnu.

Eftir ígrundun byggða á rökum ofangreindra heimilda hef ég komist að eftirfarandi niðurstöðu:

Baugur hefur Borgað Ingibjörgu Sólrúnu a.m.k. 300 milljónir til að verða helsti bandamaður glæpaklíkunnar í öllum skítabrögðum þess illskubatterís. Baugsmiðlar eru helstu tól þessa glæpalýðs við mannorðseyðileggingar, þjófnaði, skattsvik og aðra illsku sem þessum fúlmennum er töm. Eitt skæðasta vopnið sem beitt er við ómennskulegar aðfarirnar eru órökstuddar dylgjur og stóryrði. Ég þekki perónulega fólk sem vinnur hjá þessum fyrirtækjum og ég get vottað það að þetta eru allt, án undantekningar, bæði heimskar og illgjarnar sálir, sem auðvelt er að kaupa til hvaða myrkravera sem vera vill.

Þetta eru vályndir tímar sem við lifum á. Gaman væri að fara aftur í tíman svona 30 ár eða svo, þ.e. fyrir tíma Baugsmiðla, Hagkaupa og Bónuss. Þá voru betri tímar. Það var til dæmis stórkostlegt að versla í KRON. Þó vöruúrval hafi verið lítið, fékkst þó allt sem þjóðræknir íslendingar ættu að vilja, og innkaupin því einfaldari. Matvöruverð var hlutfallslega umtalsvert hærra þá en nú, en það var skömminni skárra fyrir meðal neytanda að vita að peningar hans rynnu til flokkshollra heildsala, eða sannfærðra þjóna samvinnuhugsjónarinnar, en ekki í kistur óþjóðalýðs. Þá var líka auðvelt að lesa fjölmiðla. Ríkisstjórnin réði hver var foringinn í útvarpi og sjónvarpi, og svo fékk hver flokkur eitt dagblað. Þetta fyrirkomulag tryggði að umfjöllun í fjölmiðlum var alltaf hlutlaus og dró aldrei taum neinna afla.

Klukkið

2005-10-16T00:49:00.000Z

Ég var klukkaður….. af mögguvaff. Þ.e. umbjóðandi minn var klukkaður, og ég ætla að hlaupa í skarðið.

5 hlutir um mig sem enginn veit:

1. Einu sinni þegar ég var í leikfimi í MH fann ég furðulega lykt af einhverju frauði sem var höggvörn utan um málmstöng á íþróttatæki. Þessi lykt vakti upp einhverskonar tilfinningaminni frá bernsku minni, sem var svo sterkt að ég gat setið langtímum saman og þefað af þessu efni og upplifað barnæsku mína.

2. Einhverju sinni þegar ég var einn á ferðalagi í útlöndum keypti ég soðin hrísgrjón, edik, skorinn fisk, þang og wasabi og útbjó Súshiveislu handa sjálfum mér á gólfinu á hótelherberginu.

3. Ef ég er einn í göngutúr í snjó geri ég oft snjóengla.

4. Stundum þegar ég er að keyra, ímynda ég mér að ég sé í slow motion, að keyra á ofsahraða, fer alveg út að brún vegarins þegar ég kem útúr beygjum o.þ.h.

5. Þegar ég var barn, lokaði ég einusinni augunum mjög fast og einbeitti mér að því að horfa á augnlokin. Allt í einu fór allt að verða skjanna hvítt, og varð stöðugt bjartara og bjartara þannig að engan endi virtist ætla að taka. Þessu fylgdi ótrúleg vellíðan. Ég hef óteljandi sinnum reynt að framkalla þessa upplifun aftur, en aldrei tekist.

Nú vita allir sem þetta lesa 5 hluti sem enginn vissi áður.

Ég ætla að klukka Spider konuna og Ödda frænda.

Tjáningarfrelsi

2005-10-14T11:09:00.000Z

Ég var að fjalla um Camel sígarettur í síðustu færslu. Að því tilefni var ég að glugga í tóbaksvarnarlögin. Í athugasemdum við lagafrumvarpið komu fram ótrúleg rök sem ég trúi varla að hafi verið lögð fram á alþingi á þessari öld.

Í nýju lögunum var undanþága frá umræðubanni um tóbak, sem hljómaði svo; “nema ljóst sé að hún miði beinlínis að því að koma á framfæri upplýsingum sem draga úr skaðsemi tóbaksneyslu”, breytt í ,,til annars en að vara sérstaklega við skaðsemi þeirra“. Eldra orðalagið var m.a. byggt á svohljóðandi rökum heilbrigðinefndar: ,,Ef kæmu á markað tóbakstegundir sem hefðu sannanlega minna af skaðlegum efnum en þær sem fyrir eru væri heimilt að fjalla um það í fjölmiðlum.“

Gott og vel, hvað var svona slæmt við þessi rök? Jú þetta er svarið sem gefið er í frumvarpinu:

“Svo óljós og teygjanleg undanþága frá banni við að fjalla í fjölmiðlum um einstakar tóbaksvörutegundir getur leitt til réttaróvissu. Hún virðist einnig vera með öllu óþörf og jafnvel andstæð þeim sjónarmiðum sem nú eru almennt viðurkennd, að t.d. sígarettur sem sagðar hafa verið hættuminni en aðrar séu engu síður mjög varhugaverðar.”

!!!

Þetta er ótrúlegt! Sem sagt, af því almennt viðurkennd sjónarmið (lesist hinn opinberi sannleikur) er svona í dag, skulum við banna alla umfjöllun framtíðarinnar sem gæti gefið hið gagnstæða í skyn? Festum í sessi upplýsingar sem byggðar eru á vísindalegum rannsóknum, og gerum að trúarbrögðum sem ekki má gagnrýna!

Ég legg til að við bönnum umræðu um Palestínvandamálið, nema til að vara við ógn af alþjóðlegum hryðjuverkum. Slík umræða gæti leitt af sér gyðingahatur, og það sem verra er greitt götu hryðjuverkamanna í að fá unga og óspillta huga til fylgis við sig. Tilgangurinn er að vernda rétt annara sem og líf og heilsu almennings, og þessvegna löglegt bann. Það er ekki þörf á neinni undanþágu þó einhver kynni að telja Ísraelsmenn brjóta mannréttindi. Slíkt myndi bara leiða til réttaróvissu og væri þar að auki í andstöðu við það almennt viðurkenda sjónarmið að Ísrael tilheyri hinum lýðræðislega heimi.

Ja, svei….

Brennum bækur

2005-10-14T11:06:00.000Z

Ég er mikill talsmaður tjáningarfrelsis. Ég held að ein besta trygging okkar gegn því að opinber sannleikur af öllu tagi verði ráðandi afl í samfélögum, er eins óheft frelsi til tjáningar og frekast er unnt. Einhverra hluta vegna virðist eins og við höfum náð einhverjum toppi í baráttu fyrir almennu tjáningarfrelsi og nú sé að halla undan fæti. Ég skil ekki af hverju.

Ég á ennþá eftir að finna almennilega hvað ég ætla að gera á þessari bloggsíðu, en ætli ég hafi ekki bara nokkrar “þemafærslur” tengdar þessu viðfangsefni sem er mér svo hugleikið

Coke & Camel

2005-10-13T03:05:00.000Z

Ahhhh síðustu færslu mína endaði ég á þeirri ósk að ég ætti kók. Nú á ég margar ískaldar dósir - sem fást nota bene á 60kr dósin í Krónunni – og það gerir mig glaðan. Það sem mér láðist hinsvegar að athuga við lok síðustu færslu var að ég var að renna út á Camel. Það er öllu alvarlegra mál. Af tvennu illu er verra drekka kók og reykja dablað, en að drekka vatn og reykja Camel. Þetta veit ég af biturri reynslu. Nú á ég nóg af báðu og það er gott.

Nú vaknar hinsvegar upp sú spurning hvort ég sé með þessum játningum að brjóta landslög. Það veltur í raun á því hvernig menn skilgreina hugtakið fjölmiðill. Ef Bloggsíða á Internetinu er fjölmiðill, þá er ég í vanda. Skv. 3. tl. 3. mgr. 7. gr. laga nr. 6/2002, þ.e. tóbaksvarnarlaganna, þá er hverskonar umfjöllun um einstaka vörutegund tóbaks “…til annars en að vara sérstaklega við skaðsemi…”, bönnuð. Á þingpöllum löggjafarsamkundunnar hefur þeirri skoðun verið fleygt að Internetið sé fjölmiðill, og þá er spurning hvort þessi lagagrein eigi við um þennan pistil.

Ég ætla mér svo sannarlega ekki að vara við skaðsemi Camel sígarettanna, þvert á móti. Ég fullyrði að þær eru bæði hollar og góðar, ólíkt öðrum tegundum sem eru óþveri. Ég vil hvetja þau börn sem kynnu að ramba á þessa síðu að hika ekki við að verða sér útum Camel sígarettu hið fyrsta. Þó fyrstu smókarnir gætu verið vondir skulið þið bara halda áfram, það kemur að því að þeir fara að verða ómissandi, jafnvel betri en kók! Aldrei hef ég hikað við að gefa sonum mínum ljúffengan og hollan Camel smók fyrir háttinn, og mun ekki gera það.

Lifið heil, drekkið kók og reykið Camel!

Camelbörnin

2005-10-13T02:38:00.000Z

Blogger Smogger

2005-10-13T01:04:00.000Z

Bloggforritið mitt nýja hatar mig.....

Réttlætiskennd

2005-10-11T01:33:00.000Z

Ég hef oft talið mig hafa sterka réttlætiskennd. Ég held nú samt að þetta sé svolítið tilgangslaus staðhæfing að viðhafa um sjálfan sig. Ég meina, hver ætli telji sig hafa veika réttlætiskennd?!

Ég þekki fólk sem mér þykir mjög óréttlátt, sem telur sig hafa sterka réttlætiskennd. Það er hræðilegt. Ætli Jón HB Snorrason hafi sterka réttlætiskennd?

Ef hægt er að hafa missterka réttlætiskennd, hvort ætli sé eftirsóknaverðara, veik eða sterk réttlætiskennd? Ætli Jesú hafi haft sterka réttlætiskennd? Ég held varla… þetta hljómar einhvern vegin ekki rétt: “Sá sem hefur sterkustu réttlætiskenndina kasti fyrsta steininum!”

Kannski er ég að snúa útúr. Kannski er ég alls ekki að tala um réttlætiskennd, heldur dómhörku. Ég held að fyrra hugtakið sé oft notað þegar í raun það seinna ætti betur við. Enginn vill vera talinn dómharður. “hann hefði átt að fá þyngri dóm, mín djúpa dómharka segir mér svo!” …þessa setningu hef ég aldrei heyrt.

Ég vildi að ég ætti kók í ísskápnum…

eða tvær...

Fyrsta myndin

2005-10-10T14:30:00.000Z

Jamm

Datt í hug að setja inn mynd af Komodo dreka að gleypa svín....

...

Fyrsta blogg

2005-10-10T13:55:00.000Z

jæja... þá er maður kominn í hópinn. Byrjaður að blogga.

ok... góð byrjun, ég sit og horfi á skjáinn og dettur ekkert í hug. Hvorki neitt sniðugt né óstjórnlega djúpt að segja. Hvernig get ég sett mark mitt varanlega á bloggheiminn?

veit ekki....

Ég ákvað að setjast niður og skapa þetta blogg af algerri rælni. Ég á að vera að læra.

hmmm.... afhverju "á" ég að vera að læra? Er ég ekki fullorðinn maður?! Ég "á" bara ekki eitt né neitt. Ég má gera hvað sem er.

Er það svona sem maður “á” að blogga? Að skrifa jafnóðum niður það sem raddirnar í hausnum eru kvabba… eða er ég að koma upp um eitthvað? Er ekki eðlilegt að hafa raddir í hausnum? Er ég óeðlilegur?

Úff þetta er mikil pressa að sitja svona og blogga. Það er sem mig grunti. Ég er bara að segja grunti til að vera sniðugur, ég veit alveg að maður “á” að segja grunaði.

Já ég er alveg örugglega að koma upp um eitthvað. Ég vissi að þetta myndi gerast. Ætli ég sé óvenju upptekinn af áliti annara fyrst ég er alltaf að hugsa um hvað “á” og hvað ekki “á”.

Það er ekki sexí að vera upptekinn af áliti annara. Manni “á” að vera sama. Svona eins og kúreki í spagettívestra.

Ég er búinn að klúðra þessu.

Ætli þetta endist?

jæja

...